✿(◕∀◕)♥ I'm Just a 'lil girl that falling so deep with 山田涼介 ♬♪♫ ✿

LAST NIGHT will come again!

หุหุ ประทับใจคำที่ตัวเองคิดมากมาย แบบว่าพี่ร่มให้คิดใช่มะ ยามะชี่ เหอๆ

ชอบๆ ส่วนใบบัวเธอแร๊ง ได้ใจมากก I'll rape you.. อะไรทำนองนี้ล่ะ

แต่คำที่ขึ้นด้วยตัวอาร์นี่จำแม่นมาก หลังจากอ่านฟิคที่ รร.ฮ่าๆๆๆจำ

จำได้ว่าตอนนั้นที่อ่านทาคายามะ แล้วแบบว่ายามะจังพูดคำนี้ด้วยเสียงแบบ... (รู้ๆกันอยู่)

แล้วแบบทาคาจังก็นะ บอกว่า It's all you need too , right??

โห แบบว่า ขึ้นใจเลย ><"

มาต่อกันที่เรื่องของ 'เรา' ดีกว่า เอิ้กกกกก ทาคายามะ (เกริ่นมาตั้งนานเพิ่งเข้าเรื่อง)

ขอแอบติดเรทหน่อยว่า มันน่าจะ 18+ นะ ฮ่าๆๆๆ (เจ้าแวมพ์มีแต่แบบนี้ล่ะไม่มีPG13 กับชาวบ้านเค้าหรอก)

เริ่มที่รูปก่อนเน้ วาดเล่นๆค่ะ ตอนไปถือศีล (และต้องไปอีก 3 วัน)

อาจจะมีอะไรมาฝากค่ะ แต่นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งมีอีกหลายรูป ฮ่าๆๆ ไดอารี่ก็ไม่ได้อัพ

เหอๆ ขอฝากไว้หน่อยนะคะ ถ้าคิดว่าไม่เกี่ยวกับตัวเอง หรือ ไม่รู้จักเจ้าแวมพ์เป็นส่วนตัวไม่ต้องดูก็ได้ค่ะ

ลากดูนะคะ จะใส่ไว้เป็นสีขาว! มีเรื่อง

จีจัง กะเจ้เฟิร์น!

จีจังเจ้จะบอกว่า เจ้โกรธจีจัง 'มาก' *10 *100 *1000 infinity ก็ว่าได้

แต่ตอนนี้เจ้ไม่อยากคิดมาก เจ้จะไม่คิดว่า จีจังโกหกนะที่ป่วยน่ะ ถ้าไม่อยากรับก็ไม่เป็นไร ก็บอกมา

ง่ายๆที่ว่า เจ้ก็จะลบเบอร์ทิ้ง เจ้ก็ไม่ได้จะอยากไปวอแว ก็แค่แบบกลัวแกเหงาไม่มีเพื่อนคุย

และก็บอกคนอื่นไปหมดแล้ว เหลือแต่แกเท่านั้นไง เพราะว่าออนไม่เจอแก เข้าใจ้?

เจ้คิดมากอีกละ (กุมขมับ) แล้วตอนนี้นะ บอร์ดไม่อยากจะแตะ ไม่อยากจะเปิดเลยเหอะ ให้ตาย

เจ้เฟิร์น! เจ้ทำได้ไง เค้าไว้ใจเจ้ขนาดไหน เค้านั่งหลังขดหลังแข็งทำให้ เค้าสนุกนักหรอ?

เจ้คิดว่าเค้าสนุกมากมั้ยที่นั่งทำให้เจ้อ่ะฮะ ถ้าเจ้ไม่ทำก็บอกมา เค้าก็จะได้ไม่ต้องแปล สบายๆ แฟร์ๆไป

แต่ถ้ามาให้เค้าแปล แล้วไม่ทำ มันเสียความรู้สึกนะ แล้วเจ้เองก็แบบ 'อืม แค่นี้ใช่ป้ะ?'

โทษทีนะ แบบ แค่นี้หรอ? ยูไม่รับผิดเลยหรอ? ไม่มี response + action  หรือบางทีอาจไม่มี 'ความรับผิดชอบ'

ถ้าเป็นงี้ล่ะก็ เค้ายังจะอยากทำให้บอร์ดอื่นมากกว่านะ ดีกว่าที่ให้เจ้มาทำร้ายหัวใจกันแบบนี้อ่ะ รู้สึกแย่มากๆ

อย่างน้อยทำตอนนึงก็จะไม่ว่าเลยเค้าแปลให้เจ้ถึงพาร์ท 5 'ด้วยตัวเอง'  และก็พยายามให้บกพร่องน้อยที่สุด

ถึงกับเปิดเทียบ และ มันก็ไม่ใช่เรื่องเล็กๆนะ แต่เจ้ทำออกมาแค่พาร์ทเดียว

ฟีลแบดมากกกกก หัวใจคุณทำด้วยอะไร?? เหอะ เพิ่งใจใสๆมา ไม่อยากจะมาหงุดหงิดกับเรื่องเล็กๆ

ครั้งหนึ่งมีคัมภีร์ที่เก่าแก่
ยุค ใดแน่มิอาจคาดถึงการณ์
หลงเหลืออยู่คู่มือลือช้านาน
ถูกเล่าขานเป็น ตำนานรักจับใจ
ในแต่ครั้งกาลเก่าอันเล่าขาน
ในตำนานมีรูปหล่อพ่อเป็น ใหญ่
รูปก็งามบาดจิตเกินผู้ใด
ยากมีใครเทียมเท่าเจ้าพ่อหนุ่ม
ลูก เจ้าขุนข่มเหงเกรงไปทั่ว
มิหวั่นกลัวผู้ใดใจร้อนรุ่ม
เป็นเจ้าขุน มูลนายคอยควบคุม
จนเป็นหนุ่มเติบใหญ่ใจสำราญ
ยังมีหญิงชาวบ้านสาน ตะกร้า
คอยรักษากวาดเก็บเกี่ยวด้วยชำนาญ
มีใจบุญหุ่นสวยอีกมิคร้าน
ทำ อาหารกุลสตรีดีแบบไทย
อนึ่งด้วยบุญกรรมนำมาเกิด
พ่อบุญเลิศควายไถเกิด ตายไป
พ่อหญิงนั้นร้อนอกรกหัวใจ
ยากที่ใครช่วยเหลือมาเจือจุน
มี เจ้าขุนทุนเยอะอยู่หนึ่งเดียว
แต่แกเคี่ยวเดี่ยวเด็ดเก็บเกินทุน
คิด โลกแตกแรกนั้นสั่นจนวุ่น
ก่อนจะหนุนหนึ่งข้อพอช่วยตน
เสนอท่านจานจุน หมุนเงินให้
ส่วนข้าไซร้ให้ลูกสาวงามเหลือล้น
จิตใจงามอีกเยือกเย็น ดุจน้ำฝน
ไม่ดื้อซนทั้งช่วยอวยทำงาน
แม่ศรีเรือนจานชามแก้วสะอาด
ทั้ง เก็บกวาดราดถูมิต่อขาน
เอาอกใจออดอ้อนสอนชำนาญ
มิหย่อนยานกิจการงาน สิ่งใด
ครั้นยินแล้วท่านขุนก็อุ่นใจ
รับว่าได้แล้วพาเด็กสาวใส
ก่อนบอก เจ้าลูกชาย "อ้ะ!พ่อให้"
หวังจะได้ลูกหลานคลานตามมา
แต่แม่หล่อนเฝ้า งอนคอยหวงตัว
มิให้ผัวแตะต้องคอยรักษา
แม้บ้านเรือนสะอาดดูงามตา
แต่ ทว่าสองจิตมิชิดชม
เจ้าลูกชายใหลหลงพะวงรัก
เฝ้าฟูมฟักเลี้ยงรักด้วย รื่นรมย์
ด้วยหวังน้องของพี่จะยินยม
หวังน้องสมยอมพี่ก็ดีใจ
แต่ สาวเจ้าเร้าใจมิไหวหวั่น
ยังดื้อรั้นขัดขืนไม่ยอมใคร
หนุ่มเจ้าเลย ปลุกปล้ำซ้ำเรื่อยไป
จนหญิงได้เป็นเมียเสียสมบูรณ์
แต่ต่อมาท่านขุน เปลี่ยนฤทัย
ท่านกลับไปหมายหมั้นไร้อาดูร
ด้วยท่านกลัวตระกูลจะดับสูญ
และ หวังปูนบำเหน็จจากอีกเธอ
เธออีกเธอนั้นแสนจะสูงศักดิ์
ทั้งรักตัวกลัว งานแสนเผลอเรอ
ยังใจง่ายเกี้ยวชายมิมีเก้อ
มิเคยเจอหรือทำงานการใดๆ
อนิจจา หญิงสาวสานตระกร้า
พบปัญหาเป็นนางทาสไร้สงสัย
เป็นเมียรองครองใจท่าน ชายไป
จากเคยได้ซบอกกกกันดี
ท่านชายรักหญิงทาสด้วยบาดจิต
มิเคยคิด หลงใหลใครนอกนี้
เธออีกเธอโกรธคุกรุ่นสุดชีวี
มิรอรีปั้นเรื่อง ประเทืองตน
หาว่าหญิงอาภัพกลับคบชู้
ไปหาสู่ชายอื่นหลายหมื่นคน
มัว เที่ยวเล่นมุดออกแสนซุกซน
นางสุดทนหญิงทาสขลาดการงาน
บ้านเรือนปล่อย รกทกสกปรก
ทั้งจิ้งจกหยากไย่ที่คืนคลาน
รสอร่อยหายผผลอยจากอาหาร
เจ้า นงคราญทาสหญิงทิ้งงานไป
พลันท่านขุนขุ่นใจข้างในอก
รัวตีชกตะโกนดัง มันอยู่ไหน
ก่อนพูดขึ้นให้ปวดรวดฤทัย
อย่าเอาไว้ฆ่ามันอสัญไป
ด้วย ชายหนุ่มอุ่นใจหญิงยังทิ้งหนี
เพราะเขามีหน้าที่ค้าขายไกล
หญิงสาวฝาก เรื่องราวคาวหัวใจ
มอบให้ไว้เพื่อนหนึ่งซึ่งภักดี
ชายหนุ่มกลับหาบ้าน ขานชื่อเมีย
อีกเธอเคลียเกาะแกะแข้งสามี
เขาถามถึงหญิงหนึ่งเดียวคู่ ชีวี
คำตอบที่ได้รับแทบจับลม
เขาเปิดอ่านขานกล่าวเล่าจดหมาย
ที่ หญิงหมายมอบชายรักด้วยชื่นชม
ว่าเธอโศกรวดร้าวราวระบม
ถูกด่าขรมกลั่น แกล้งแลใส่ความ
แรกรักเขาบางเบาดุจปุยนุ่น
ก่อนอบอุ่นคุ้นเคยวะวาบ หวาม
เมื่อร่วมเตียงเคียงหอพะนอตาม
อันเป็นยามเธอสุขไร้ทุกข์ใด
แม้ มีเธออีกเธอมากลั่นแกล้ง
ทั้งยังแบ่งชนชั้นและผลักไส
แต่ด้วยรักเธอมี เต็มหัวใจ
ยอมถูกใช้จิกบ่นก่นด่าตัว
ถูกใส่ร้ายป้ายสีมีความผิด
บอก เธอคิดห่างเหินนอกใจผัว
ไปริกรื้นเริงรวยมิเกรงกลัว
ไร้ดีชั่วกลัวผิด ในกมล
ท่านเจ้าขุนมูลนายก็หมายสั่ง
ด้วยความคลั่งรั่งร้อนและลานลน
ด้วย ไร้บุญสามีที่รักตน
จึงผจญคนแกล้งจนตัวตาย
แม้จะจากร้างไกลในชาตินี้
หาก แม้นมีชาติหน้าล้วนหลากหลาย
ขอได้อยู่เคียงคู่กับหนึ่งชาย
ที่ตนหมาย คู่ครองปองหนึ่งเดียว
ครั้นเจ้าหนุ่มอ่านจบประชดรัก
ด้วยยากหักใจเหงา เฝ้าเปล่าเปลี่ยว
จึงลาตายหมายคู่กับผู้เดียว
มิอยากเกี่ยวหญิงใดใน โลกหล้า
ครั้นตายไปเกิดใหม่ในอีกที
เกิดยุคนี้มีดียากสรรหา
ชาย เกิดก่อนหญิงรักที่เกิดช้า
จึงแกกว่า 4 ปี บริบูรณ์
อนิจจาดันเกิด เป็นสองชาย
แต่มิกลายไหวหวั่นรั้นอาดูร
หากแต่รักชาตินี้ยิ่งเพิ่มพูน
มิ ได้สูญตามแต่กาลที่ผ่านไป
ออดิชั่นฝันไว้รีบไปจอง
หลันทั้งสองมิร้าง ห่างกันไกล
อยู่จอห์นนี่ เอนเตอร์เทนฯ ของจ้อนไง
ก่อนจับไมค์เคียงคู่ ชู้วงเดียว
ด้วยบุพเพสันนิวาสจากชาติเก่า
ดังเวียนเล่าเราเธอสุดลด เลี้ยว
ประสบรักมิหักใจดังเดิมเชียว
ก่อนจะเกี่ยวก้อยแขนเป็นแฟนกัน
อัน ชายหนุ่มรุ่มรักก็กลายเป็น
นายชาเย็นโหดเถื่อนในฉับพลัน
ทาคาคิ ยูยะ คือหนุ่มนั้น
ชื่นชีวันหฤหรรษ์ทุกวันไป
ส่วนสาวเจ้าเฉาใจกลับมาเกิด
ยัง งามเลิศเพริดพรายกว่าหญิงใด
กายเป็นชายใจหญิงแท้แลอ่อนไหว
สุดที่ใคร คนไหนจะเทียบเคียง
ยามาดะ เรียวสุเกะ เคะล้นเหลือ
งามไม่เผื่อแผ่หญิง หวานยันเสียง
ชอบเล่นตัวกลัวใจใครจะเถียง
มิเอนเอียงจากชาติเก่าอัน เล่ามา
มะไม่ยอมยะกดมิหดกลัว
จะว่าชั่วว่าดีมิได้หนา
ยะรักมะมิ ลดละดั่งแก้วตา
ยะยอมหาทุกสิ่งเพื่อมะจัง
แม้ดาวเดือนเคลื่อนคล้อยจะ สอยให้
มะอยากได้ยะจัดให้ตามที่สั่ง
ขอเพียงมะเป็นเด็กดีที่เชื่อฟัง
ทอง ร้อยชั่งหวังได้จะให้เธอ
พอก่อนนะมะเหนื่อยมะไม่ไหว
มีที่ไหนยะจ๋าจะ มัวเก้อ
กลับกระแทกแสกลงมิเผลอเรอ
ราวกลับเจอขุมทรัพย์นับหมื่นพัน
มะ ไม่ยอมยะกดไม่ลดละ
มะร้องอ้ะครางครวญด้วยกระสัน
พลันเสียง 'หยุด' กลับเป็นโดยเร็วพลัน
'เอาตรงนั้น' พันครั้งกำลังดี
น้ำเย็นชุ่มขุมใจ จากในปาก
ค่อยๆลากเรียงทั่วมิกลัวหนี
มะเย็นชื่นรื่นรมย์สมฤดี
ซ้ำ กายสีมือเกี่ยวเหนี่ยวครองกาย
ชายสองชายบิดเร้าเคล้ากายกัน
กระแทก รั้นดันเสียงร้องมิหดหาย
ราวกลับหวังต่อเชื่อมทั้งสองชาย
เช้ายันบ่าย สายยันค่ำมิหนำใจ
ปลดปล่อยออกนอกในมิสำคัญ
ยะยังรั้นเลียลื่นฝืน เรื่อยไป
มะครวญครางพลางร้องกลับรับฉับไว
ก่อนหลับในด้วยปวดรวดร้าว กาย
เหตุนี้เกิดซ้ำแล้วแลซ้ำเล่า
มิเคยเหงากายสองของผองชาย
รู้ว่า รักกันนักหนามิเสื่อมคลาย
คงมิวายตราบสิ้นฟ้าดินเอย

ก็นะคะ เจ้าแวมพ์แต่งเอง ตอนไปถือศีล (แกไปทำอะไรกันแน่ห๊ะ!)

ผิดพลาดประการใด ใครไม่ชอบบอกได้นะคะ แต่พยายามเต็มที่แล้ว

Your sincerely,
vamps0addict0

ปล.1 โมเดลลิ่งโทรมาเป็นสิบรอบแล้ว โว้ย! อยากแข่ง อยากได้ตังค์!!!!

ปล.2 ทำไมไม่ยอมให้กุลงว้าาาาา

ปล.3 หนึ่งแสน หนึ่งแสน หนึ่งแสน!!!!!

ปล.4 โอกาสมี แต่ไม่ยอมให้คว้า กุจะทำไงได้??

edit @ 30 Apr 2010 15:34:52 by vamps0addict0